Van Funda naar Idealista... welkom in de wereld van de.... vele stoelen & vuile vaat

Toen ons eigen huis bijna in de verkoop ging en er foto´s moesten worden gemaakt, veranderde ons leven ineens in een soort militaire operatie.

Alles moest weg.

Half gevulde verhuisdozen? Uit beeld.

Ollie zijn mand? Naar de buren

Fietsen? ook stallen bij de buren.

De keuken? het glom alsof er nog nooit iemand gekookt had.

Het bed? Strak opgemaakt, nieuwe sprei erop

De badkamer? Zo schoon dat je er van de vloer kon eten.

We hebben vooraf weken gepoetst, opgeruimd, geschilderd & gestyled

Zelfs spullen die we dagelijks gebruiken verdwenen in laden of kasten en dat heb ik ook nog een aantal dagen moeten aanhoren: ¨Maaaamm! Waar heb je mijn gezichtscreme gelaten?,¨ Suus, waar is mijn oplader gebleven?¨

Want zo werkt dat nu eenmaal als je in Nederland je huis verkoopt, toch?

Hoe anders is dat in Spanje...

Ik weet nog goed dat ik voor het eerst Idealista opende (dat is de Spaansa Funda zegt maar)

Op een van de eerste foto's zag ik een keuken waar de afwas waarschijnlijk nog stond sinds de vorige regering. pannen op het aanrecht, glazen overal, schoonmaakmiddelen in beeld, ik denk dat de mensen gewoon zijn weggerend en zijn nooit meer terug geweest.

En dan de hoeveelheid stoelen door het hele huis...

Stoelen in de hal.

Stoelen in elke hoek van de slaapkamer.

Stoelen in de badkamer.

Stoelen naast het bed.

Stoelen voor de kast en voor banken

Stoelen waarvan je denkt: "Waarom staan die dáár?"

Hetzelfde geldt voor bedden, ze proppen zo veel mogelijk 2 persoons bedden in een slaapkamer tussen de stoelen.

De Nederlandse blik

In Nederland verkopen we eigenlijk een gevoel.

Een makelaar laat zien hoe jouw leven eruit zou kunnen zien als je dat huis koopt.

Zo min mogelijk persoonlijke spullen.

Neutrale kleuren.

Ruimte.

Licht.

Alles is erop gericht dat jij jezelf er al ziet wonen.

De Spaanse manier

In Spanje lijkt de gedachte veel praktischer.

Dit is het huis, zoals wij er vandaag in leven(of niet aan het aanrecht te zien)

Met opa's stoel nog in de hoek, onopgemaakt bed.

En eerlijk?

Daar zit eigenlijk ook wel iets moois in.

Het voelt veel minder ´gemaakt´

Nog iets waar wij van stonden te kijken...

In Nederland zet je je huis meestal bij één makelaar te koop.

Punt.

In Spanje?

Daar kan hetzelfde huis rustig bij drie, vier of zelfs vijf makelaars tegelijk te koop staan.

Met andere foto's, andere omschrijvingen en soms zelfs een andere vraagprijs.

In het begin word je daar knettergek van.

"Hebben we dit huis niet al gezien?"

¨Eh, ik denk het¨

¨Waarschijnlijk wel, alleen nu via makelaar nummer 4¨

Onze conclusie..

We lachen er inmiddels regelmatig om.

Sterker nog, het hoort inmiddels een beetje bij onze zoektocht en kijken nergens meer van op.

Toch ben ik wel benieuwd waarom er zoveel stoelen en bedden in een slaapkamer staan... Wellicht is de reden wel ´mooier´ dan wij denken, volgens mij stoppen ze ouders niet in een verzorgingstehuis namelijk, maar iedereen woont bij elkaar onder 1 dak.

Ik zou er persoonlijk niet aan moeten denken (Sorry Pa en Ria & Rene, eigen huisje op het land is dan wel weer prima haha)

Maar eerlijk is eerlijk...

Na honderden Spaanse huizen bekeken te hebben, begint die Nederlandse perfectie ineens ook een beetje overdreven te voelen, ik werd er zelfs recalcitrant van: ¨Ja dag, ik ga echt geen jassen van de kapstok halen.

Mijn kleren van de kledingstang? Nee, die blijven gewoon hangen, wat moet je met een lege stang in je slaapkamer?¨ Ehhh... ok, je kan er wat bij verzinnen natuurlijk...

Misschien zit de waarheid wel ergens in het midden, er wordt geleefd en dat mag je gewoon zien!