Beginnersfoutjes...wat 5 weken bezichtigingen van ons huis ons inmiddels heeft geleerd...

Officieel staat onze woning inmiddels wat langer op Funda. Maar als we eerlijk kijken naar de periode waarin we daadwerkelijk actief bezichtigingen hebben ingepland, komen we op ongeveer vijf weken. Dat heeft een reden — en daar zit meteen één van onze eerste lessen als huizenverkopers in.

Het is ons namelijk niet één, maar twee keer overkomen dat geïnteresseerden zo serieus en enthousiast waren dat wij nieuwe bezichtigingen tijdelijk hebben afgehouden. De eerste keer volgde er uiteindelijk ook daadwerkelijk een bod. De tweede keer leek het opnieuw zo serieus dat wij dachten: we geven deze mensen even de ruimte om hun beslissing te nemen.

Heel netjes van ons, maar achteraf ook een beginnersfoutje...

Want wat hebben we inmiddels geleerd? Een enthousiaste bezichtiging, een serieus gesprek of zelfs de mededeling dat iemand een bod wil gaan uitbrengen, betekent nog niet dat je huis verkocht is. En zelfs een uitgebracht bod betekent niet automatisch dat je er samen uitkomt, dat doen we dus inmiddels anders. Zolang er geen overeenstemming is bereikt, blijft ons huis gewoon beschikbaar en blijven nieuwe geïnteresseerden van harte welkom.

We verkopen tenslotte niet iedere week een huis. En blijkbaar hoort een beetje leren onderweg er gewoon bij...

Eigenlijk heeft deze verkoopperiode ons nog iets anders geleerd: hoe verschillend mensen naar precies hetzelfde huis kunnen kijken. Wat de één fantastisch vindt, kan voor een ander juist een twijfel zijn. En dat merken we vooral aan de tuin.

Zestig meter tuin: droom of veel werk?

Onze achtertuin is bijna 60 meter diep en dat is zonder twijfel één van de dingen die deze woning zo bijzonder maakt. Maar we merken tijdens bezichtigingen ook dat sommige mensen meteen denken: dat zal wel enorm veel onderhoud zijn.

En eigenlijk snap ik dat wel. Als je hoort: siertuin, gras, moestuin, fruitstruiken, kruiden, kas, kippen en verschillende zitplekken, dan klinkt dat al snel alsof je ieder weekend met een snoeischaar in je hand staat.

Maar in de praktijk valt dat behoorlijk mee.

Wij maken er vooral zelf veel werk van, omdat we tuinieren leuk vinden. We zetten de kas vol, kweken groenten en kruiden, verwerken wat we oogsten en verzinnen steeds weer iets nieuws om te planten, te drogen, in te maken of op te eten. Maar dat is onze hobby, niet iets wat de tuin van een volgende bewoner verlangt.

Als je puur naar het basisonderhoud kijkt, is het eigenlijk verrassend overzichtelijk. De siertuin vraagt vooral om jaarlijks snoeien en tussendoor wat onkruid bijhouden. Het gras maaien we in het groeiseizoen ongeveer eens per twee à drie weken. In het moestuingedeelte staan veel vaste kruiden, aardbeien, fruitstruiken en fruitbomen die ieder jaar weer terugkomen en voornamelijk snoeien en natuurlijk plukken vragen.

Je kunt van deze tuin dus een complete hobby maken, zoals wij dat doen. Maar je kunt er net zo goed vooral van genieten, hoeveel tijd je erin steekt, bepaal je grotendeels zelf.

En dan het energieverbruik…

Nog zoiets wat we regelmatig terughoren: mensen verwachten bij een huis uit 1913 automatisch een hoge energierekening.

Ook dat blijkt vaak vooral een aanname te zijn. Onze woning heeft namelijk energielabel C en er zijn aanvullende documenten beschikbaar met informatie over de woning en het daadwerkelijke energieverbruik.

We merken alleen tijdens gesprekken dat lang niet iedereen alle beschikbare documenten vooraf heeft bekeken....

Dat is ergens ook begrijpelijk, wie meerdere woningen bekijkt, krijgt nogal een hoeveelheid informatie voorgeschoteld. Maar het heeft ons wel geleerd dat informatie die voor ons inmiddels vanzelfsprekend is, voor iemand die hier voor het eerst binnenstapt helemaal niet vanzelfsprekend hoeft te zijn.

Een woning uit 1913 betekent dus niet automatisch een energieslurper, want zeg eerlijk €185,00 per maand met 3 en geregeld 4 mensen (waarvan 3 vrouwen die houden van lekker lang douchen) is toch niet overdreven of ligt dat aan mij?

Een huis uit 1913 blijft natuurlijk wél een huis uit 1913...

En daar willen we ook geen mooier verhaal van maken dan het is. Dit is geen nieuwbouwwoning. Het is een huis van ruim honderd jaar oud, met alles wat daarbij hoort: karakter, houten balken, ornamenten, bijzondere ruimtes én regulier onderhoud dat past bij de leeftijd van de woning.

Recent is er een bouwkundige inspectie uitgevoerd. En eigenlijk was die inspectie precies waarvoor zo'n onderzoek bedoeld is. Er kwamen een aantal aandachtspunten naar voren die wij zelf niet hadden gezien, simpelweg omdat je als bewoner niet boven op je eigen dak staat te kijken. Daarnaast werden er zaken genoemd die vooral onder regulier onderhoud vallen en wij gewoon netjes voor de verkoop nog oplossen.

Daar willen we gewoon praktisch mee omgaan. In overleg met de koper kunnen we bespreken welke werkzaamheden wij voor de overdracht nog oppakken en welke eventueel aan de nieuwe bewoners worden gelaten. Misschien wil iemand bepaalde werkzaamheden liever zelf uitvoeren, is de nieuwe bewoner handig of wil die het op zijn eigen manier laten doen.

Dat hoeft wat ons betreft niet vooraf allemaal voor een ander te worden bepaald. Ik moet zeggen dat de meeste mensen bij het keuringsverslag moesten lachen, want zelfs de vaatwasser die 3cm naar achter staat t.o.v. de andere kastjes staat er op vermeld, onvoldoende met dikke letters, het gaat erg ver moet ik zeggen, maar prima, de vaatwasser gaat 3cm naar voren en klaar!

Eén punt uit het onderzoek liet ons in eerste instantie trouwens wel even schrikken: er werd plaatselijk een verhoogd vochtgehalte in een muur gemeten. Omdat je bij het woord ‘vocht’ natuurlijk al snel allerlei scenario's in je hoofd haalt, hebben we dit verder laten onderzoeken door een specialist.

Dat vervolgonderzoek stelde ons gelukkig behoorlijk gerust, de specialist begreep waarom ik van dit punt schrok, want er is immers helemaal niets te zien aan de gehele muur, dus hoezo vocht?!

Maar het gaat om optrekkend vocht, iets wat veel vaker voorkomt bij oudere woningen die op staal zijn gefundeerd.

Er zijn op dit moment geen zichtbare vochtplekken, schimmel of andere schade, dus er is niet aan de hand, maar wel is het mogelijk om de muren preventief te laten behandelen, zodat vocht in de toekomst geen kans krijgt om wél schade te veroorzaken, dikke prima!

Daarnaast is in juli 2026 een onafhankelijk Fase 0-funderingsrisicoonderzoek uitgevoerd. Daaruit kwam een laag funderingsrisico naar voren.

Voor ons is dit eigenlijk precies de reden waarom zo'n inspectie waardevol is. Niet om van een woning uit 1913 ineens een nieuwbouwhuis te maken, maar om te weten wat er speelt, zaken waar nodig verder te onderzoeken en geïnteresseerden daar gewoon open over te kunnen informeren. Iedereen heeft daar tot op heden ook erg positief op gereageerd, blijkbaar komt dat niet vaak voor die transparantie.

Niet ieder huis past bij iedereen

Misschien is dát wel de belangrijkste conclusie van de afgelopen weken. We hebben mensen gehad die de tuin geweldig vonden, die een b&b achter in de cave wilde maken, een fitnessruimte, mensen die helemaal vielen voor het karakter en mensen die juist twijfelden over de grote omvang van de tuin of uiteindelijk ontdekten dat ze toch iets anders zoeken.

Ook veel mensen die zelf hun eigen huis nog moesten verkopen of die nog helemaal geen financieel plan hadden gemaakt, maar wel allemaal even enthousiast. De gemiddelde kijkers blijven 2 uur, met uitschieters naar 3.5 uur!

En daar is helemaal niets mis mee, het bevestigt vooral iets wat wij natuurlijk allang wisten:

Ons huis is geen standaard woning...

En dat hoeft ook niet.

We zoeken uiteindelijk maar één koper die juist enthousiast wordt van alles wat deze plek anders maakt. Van de openslaande deuren en de woonkamer met houten balken tot de enorme buitenruimte. Van 's avonds achter in de tuin zitten tot kinderen die er alle ruimte hebben.

Van zelf groenten kweken en kippen houden tot juist helemaal níét tuinieren en gewoon genieten van het groen en de rust.

Tot die tijd gaan wij verder met ons werk, het dagelijks leven hier én natuurlijk onze plannen voor Spanje. Wanneer we precies vertrekken, weten we nog steeds niet, dat hangt uiteindelijk ook samen met de verkoop van ons huis, helukkig hebben we geen haast, dat scheelt.

En misschien is dat na vijf weken huizen verkopen wel de grootste les: je kunt alles voorbereiden, presenteren en plannen, maar uiteindelijk moet er ergens iemand binnenstappen die hetzelfde voelt als wij ooit voelden toen we hier voor het eerst kwamen.

Dit is geen huis dat bij iedereen hoeft te passen, het hoeft maar bij één koper precies goed te voelen.

To be continued...