De tafel die nog niet bestaat...

Als je mijn website volgt, zou je kunnen denken dat dit verhaal over emigreren gaat.

Over Spanje, over een finca, over een B&B & over olijfbomen en bergen.

Maar de afgelopen dagen besefte ik iets.

Misschien gaat dit verhaal daar helemaal niet over...

Laatst had ik een bijzonder gesprek.

Niet over huizen.

Niet over hypotheken.

Niet eens over Spanje.

Maar over de vraag:

Wanneer word je eigenlijk jezelf?

Tijdens dat gesprek kwam de Zwitserse psychiater Carl Jung ter sprake.

Hij schreef ooit:

¨I´am not what happened to me. I´am what i choose to become"

Die zin bleef hangen.

Want als ik terugkijk op mijn eigen leven, zie ik niet alleen gebeurtenissen.

Ik zie een ontwikkeling.

Jarenlang leefde ik met vragen als:

-Wat zullen anderen hiervan vinden?

-Doe ik wel het juiste voor anderen?

-Wat als ik de verkeerde keuze maak?

Ik keek vooral naar buiten.

Totdat er een paar momenten kwamen die alles veranderden:

-Het beëindigen van een relatie.

-Het starten van Shesolar.

-De coronaperiode, waarin ik ontdekte hoeveel vertrouwen ik eigenlijk in mijn eigen gevoel had.

-Onze handtekening onder onze huwelijksakte.

-En natuurlijk uiteindelijk de keuze om naar Spanje te emigreren.

Op het eerste gezicht lijken dat totaal verschillende gebeurtenissen.

Maar inmiddels zie ik de overeenkomst duidelijk.

Het waren allemaal momenten waarop ik steeds een beetje meer voor mezelf koos.

Niet omdat ik tegen anderen was.

Maar omdat ik eindelijk vóór mezelf durfde te kiezen.

Tijdens datzelfde gesprek kreeg ik een simpele vraag:

"Stel dat geld geen rol speelde en niemand je ooit zou beoordelen. Hoe ziet jouw perfecte dinsdag eruit?"

Ik begon te schrijven:

Met Henry en Ollie in de ochtend met een mok koffie door de tuin lopen om te zien wat de koelere nacht heeft gebracht.

Fruit plukken voor het ontbijt voor door de yoghurt

Een paar uur online werken, want dat gaat natuurlijk ook gewoon door.

Lunchen in het dorp en boodschappen doen;

De moestuin in om te oogsten, drogen en inmaken.

Een frisse duik in het zwembad.

Koken met verse kruiden en groenten uit de tuin.

Een koude karaf zelfgemaakte iceatea brengen naar de gasten.

En als de avond valt luisteren naar de krekels en genieten van een verkoelende bries.

Toen ik mijn eigen tekst teruglas, viel me iets op...

Ik had nergens geschreven over geld.

Niet over luxe.

Niet over status.

Niet over succes.

Alleen over rust.

Verbinding.

Natuur.

Liefde.

& tijd.

En ineens wist ik het.

Misschien emigreer ik niet omdat ik Nederland zo nodig wil verlaten. Misschien emigreer ik omdat ik eindelijk een leven heb gevonden dat bij mij past.

Mijn droom is eigenlijk helemaal geen B&B, mijn droom is een plek waar mensen zich altijd thuis & welkom voelen.

Waar vrienden spontaan de patio oplopen omdat ze weten dat de deur altijd openstaat.

Waar mijn vader en Ria altijd een eigen plek hebben.

Waar Esmee & Nikki thuiskomen wanneer ze daar behoefte aan hebben.

Waar gasten als vreemden arriveren en als ´bekenden´vertrekken.

Mooie verhalen.

Uitbundig gelach.

Waar lange avonden gewoon spontaan ontstaan, met een goed glas wijn aan een lange tafel vol eten en drinken onder een overkapping met druiven en de geur van Jasmijn.

En misschien zelfs mijn moeder (een witte vlinder) die even langs komt vliegen.

Misschien is dat uiteindelijk wel de mooiste reis..

Niet van Nederland naar Spanje.

Maar van leven naar de verwachtingen van anderen...naar leven vanuit je eigen innerlijke kompas.

En eerlijk?

Ik ben nog lang niet aan het einde van die reis.

Maar ik heb wel het gevoel dat ik eindelijk de goede kant op ga.