Ons huis is verkocht – nu begint onze emigratie naar Spanje echt...

Daar staat het dan:

¨Verkocht onder voorbehoud¨

Twee woorden waar we de afgelopen maanden héél vaak aan hebben gedacht. En nu ze daadwerkelijk bij ons huis op Funda staan, voelt het eerlijk gezegd nog een beetje onwerkelijk:

Ons huis is verkocht!

Het huis waar we jarenlang hebben gewoond, verbouwd, geklust, getuinierd, geleefd en plannen hebben gemaakt.

En het huis waar uiteindelijk ook het zaadje werd geplant voor een compleet nieuw plan:

emigreren naar Spanje.

Eerst moest het huis verkocht worden

Dat was vanaf het begin de grote voorwaarde.

We konden dromen over Spanje, huizen opslaan, gebieden onderzoeken en lijstjes maken tot we erbij neervielen, maar zolang ons huis in Nederland niet verkocht was, konden we eigenlijk maar tot een bepaald punt vooruit.

Dus ging afgelopen zomer ons huis in de verkoop en we kozen ervoor om de bezichtigingen zelf te doen.

Niet omdat we dachten dat dat makkelijker zou zijn — inmiddels weten we wel beter 😂 — maar omdat dit geen huis is dat je in twintig minuten kunt laten zien.

Hoe vertel je in twintig minuten over een huis uit 1913 waarin iedere ruimte wel een verhaal heeft?

Over een tuin van bijna zestig meter diep waarin je van alles kunt eten wat er groeit?

Over de kas, de moestuin, de fruitbomen, de kippen, de druiven, de buitenkeuken en onze cave?

En hoe leg je uit hoe het hier voelt als op een zomeravond de deuren van de woonkeuken openstaan en je eigenlijk alleen nog maar buiten leeft?

Dus namen we de tijd.

Heel veel tijd....

Gemiddeld tweeënhalf uur per bezichtiging

Een bezichtiging duurde bij ons gemiddeld zo'n 2,5 uur.

Ja. Echt.

We liepen door het huis, door de tuin, bekeken de cave, vertelden over wat we door de jaren heen hadden gedaan en beantwoordden honderden vragen.

Soms dronken we daarna zelfs nog iets met mensen in de tuin.

En hoe leuk dat ook was, het was behoorlijk intensief.

Want iedere keer ruim je alles op, zorg je dat het huis er goed uitziet, maakt je de tuin netjes en zorg je dat Ollie aan de wandel is (Esmee heeft kilometers afgelegd met hem)

En vervolgens stel je je huis én eigenlijk een stukje van je leven open voor wildvreemde mensen.

En dan begint het wachten...

Wat vonden ze ervan?

Zouden ze nog iets laten horen?

Komt er een tweede bezichtiging?

Zouden ze een bod doen?

We hebben in die weken behoorlijk wat mensen door ons huis zien komen.

Mensen die enthousiast binnenkwamen.

Mensen die enthousiast weer vertrokken.

Mensen die nog een keer terugkwamen.

Mensen waarvan wij zelf bijna zeker wisten: dit worden ze.

En die het vervolgens toch niet werden om wat voor reden dan ook.

Huizen verkopen blijkt een bijzonder spelletje

Daar heb ik me misschien nog wel het meest over verbaasd.

Je kunt een geweldige bezichtiging hebben, twee uur lang enthousiaste reacties krijgen en daarna alsnog horen dat iemand afhaakt om iets waarvan je nooit had verwacht dat dát uiteindelijk doorslaggevend zou zijn.

En andersom werkt het blijkbaar ook.

Dingen waar wij ons inmiddels behoorlijk druk over maakten, bleken voor andere mensen nauwelijks een probleem.

Een huis uit 1913 is nu eenmaal geen nieuwbouwwoning.

Er moet onderhouden worden, er zijn dingen die op termijn aandacht nodig hebben, en naarmate de verkoop langer duurde, merkten we dat we bijna de neiging kregen om bij iedere volgende kijker nóg uitgebreider alles te vertellen.

Totdat we op een gegeven moment zelfs te horen kregen dat we zoveel hadden verteld over de aandachtspunten, dat ze vooraf bijna iets verschrikkelijks verwachtten.

En toen ze eenmaal door het huis liepen?

Viel het allemaal ontzettend mee.

Dat was voor mij achteraf ook wel een les.

Transparant zijn: absoluut, maar je hoeft je eigen huis ook niet naar beneden te praten.

En toen waren er ineens drie..

Na weken waarin we soms dachten: hoe kan het dat iedereen zo enthousiast is en het tóch steeds niet doorgaat? (¨Recht van overpad niet fijn¨, ¨tuin & huis te veel onderhoud¨, ¨wij willen een nieuwe huis in een oude schil, maar aanpassen wordt te duur¨ ja echt he, het werd echt gezegd)

Veranderde alles ineens in een paar dagen...

Er kwamen drie serieuze biedingen in 2 dagen!

Drie mensen/gezinnen die ons huis graag wilden hebben.

Je zou denken dat dat alleen maar fantastisch voelt. En natuurlijk waren we ontzettend blij. Dit was tenslotte waar we al die tijd naartoe hadden gewerkt.

Maar ik vond het eerlijk gezegd ook behoorlijk pijnlijk.

Want tijdens al die lange bezichtigingen leer je mensen toch een beetje kennen. Je hoort waarom ze zoeken, hoe ze zichzelf hier zien wonen en soms beginnen ze tijdens een bezichtiging al hardop plannen te maken.

De één zag zichzelf al in de cave zitten met zijn zoon Feyenoord kijken, de ander zag de kinderen hier opgroeien tussen de kippetjes. Er werd gesproken over de tuin, de school in de buurt, meubels die misschien konden blijven staan en hoe het leven hier eruit zou kunnen zien.

En dan komt er een moment waarop je moet kiezen.

Niet tussen drie nummers op een biedformulier, maar tussen drie gezinnen waar je mee hebt geappt, uren gesproken en die allemaal hopen dat jij voor hén kiest.

Wat vond ik dat verschrikkelijk, ik voel het weer in mijn buik als ik er alleen alweer over schrijf...

Niet alleen het bod bepaalde onze keuze

We hadden onszelf vooraf al voorgenomen dat we er geen biedcircus van wilden maken.

Natuurlijk speelt geld een rol. Dat zou nogal hypocriet zijn om te ontkennen wanneer je je huis verkoopt omdat je daarmee een nieuw leven wilt opbouwen.

Maar voor ons was het totaalplaatje belangrijker.

Wanneer wil iemand de overdracht? Hoe zeker is de financiering? Moet er eerst nog een eigen woning verkocht worden? Welke voorwaarden worden gesteld? En hoeveel flexibiliteit is er wanneer onze eigen planning verandert?

Want wij weten nog helemaal niet exact wanneer we kunnen vertrekken.

We moeten niet alleen ons huis opleveren. Er moet voor onszelf van alles geregeld worden en ook onze dochter moet haar eigen volgende stap kunnen zetten. Daarna willen we richting Spanje en ook dát traject laat zich niet volledig op een kalender vastpinnen.

Juist daarom woog flexibiliteit voor ons zwaar.

En daarin paste het voorstel van 1 gezin het beste bij onze situatie.

Niet omdat de andere bieders niet goed voelden, integendeel.

Dat was juist waarom het zo moeilijk was.

De berichten die je liever niet verstuurt

Daarna moesten we de andere geïnteresseerden vertellen dat we voor iemand anders hadden gekozen.

Dat vond ik oprecht verschrikkelijk.

Na al die weken waarin je alleen maar hoopt dat iemand je huis zó graag wil dat er een bod komt, zit je ineens aan de andere kant en moet je mensen teleurstellen die dat daadwerkelijk doen.

Heel erg dubbel.

En zelfs nadat de biedingen waren gedaan en wij onze keuze hadden gemaakt, kwam er nóg een bericht van iemand die eerder was komen kijken.

Of het huis nog te koop was...want het bleef toch in hun gedachten zitten...

Dat bericht vond ik ergens ontzettend mooi.

Niet omdat het onze beslissing nog veranderde, maar omdat het precies bevestigde wat wij zelf altijd bij dit huis hebben gevoeld.

Het is blijkbaar zo'n huis dat een beetje bij je blijft hangen.

Nu mogen zij er hun thuis van maken

Uiteindelijk hebben we gekozen voor een jong gezin.

En daar hebben we een heel goed gevoel bij.

Ze zien niet alleen een woning, ze zien de tuin, de ruimte en de mogelijkheden. Ze kennen het leven in een ouder huis en juist die grote tuin waar sommige kijkers tegenop zagen, was voor hen een van de redenen om hier enthousiast van te worden.

Straks wordt dit niet meer ónze moestuin, ónze tuin en óns huis.

Dan mogen zij er hun eigen plek van maken.

En gek genoeg maakt juist dat het voor ons makkelijker om los te laten.

De koopovereenkomst is inmiddels door beide partijen getekend en op Funda staat nu eindelijk dat kleine rode balkje waar we zo lang naar hebben uitgekeken:

VERKOCHT ONDER VOORBEHOUD

Er volgen nog een paar officiële stappen voordat alles echt 100% definitief is.

Maar voor ons is er iets wezenlijks veranderd.

Voor het eerst hoeven we niet meer achter iedere zin over Spanje te zeggen:

“…als ons huis verkocht is.”

Zou ik het weer zelf doen?

Na al die bezichtigingen van gemiddeld tweeënhalf uur?

Na het poetsen, opruimen, praten, wachten en opnieuw beginnen?

Ja.

Zonder twijfel.

Ik vond het echt doodvermoeiend, het werk gaat immers ook gewoon door, de voorbereidingen van de emigratie, maar toch...ik zou een huis als dit opnieuw zelf laten zien.

Omdat ik niet alleen wilde vertellen hoeveel vierkante meter de woonkamer heeft.

Ik wilde vertellen hoe we hier hebben geleefd.

En uiteindelijk hebben de mensen die hier straks gaan wonen dat verhaal rechtstreeks van ons gehoord.

Dat vind ik eigenlijk een heel mooie manier om dit hoofdstuk af te sluiten.

En nu?

Dat is dus precies waar we nu staan.

Want terwijl ons huis te koop stond, hebben wij achter de schermen natuurlijk bepaald niet stilgezeten.

Er zijn lijstjes gemaakt..

Heel.

Veel.

Lijstjes...

We hebben onderzocht, gerekend, plannen gemaakt, plannen veranderd en ontdekt dat sommige dingen rondom emigreren naar Spanje toch nét even anders werken dan we aanvankelijk dachten.

Maar daarover later veel meer.

Want dat is het volgende hoofdstuk.

Voor nu kijken we nog één keer naar dat kleine rode balkje boven onze woning op Funda.

Verkocht onder voorbehoud.

Het huis waar ooit het eerste zaadje werd geplant, krijgt nieuwe bewoners.

En wij?

Wij kunnen eindelijk verder.

🇪🇸