Nu gaat het pas echt leven!

Wat een rare gewaarwording…De eerste dozen zijn inmiddels ingepakt, buiten wordt geschilderd, de opslagruimte is geregeld tot maart volgend jaar en binnenkort wordt ook ons energielabel opnieuw bekeken.

Na ruim een jaar dromen, lezen, plannen maken en praten, zijn we nu op het punt gekomen dat het niet meer alleen een idee is. We zijn het écht aan het regelen.

Het begon allemaal rond mei vorig jaar met één besluit: we gaan het doen.In juni besloten we de masterclass “Ik wil een huis in Spanje” van Anita Viergever te gaan volgen.

In deze masterclass zitten veel gelijkgestemden die dezelfde stap willen zetten. Iedere maand is er een Zoomsessie met steeds een ander thema, zoals financiën, het aankoopproces, belastingen, erfrecht, pensioen en werken in Spanje. Daarnaast schuiven regelmatig specialisten aan die hun kennis delen. Daardoor bouw je gaandeweg ook een netwerk op van mensen die je later eventueel kunt inschakelen.

We hebben daarnaast toegang tot een uitgebreid besloten platform met alle lessen van voorgaande jaren én een actieve community waar ervaringen en vragen worden gedeeld. Wij zitten inmiddels in cursusjaar drie, dus er was al ontzettend veel terug te kijken.

Wat vooral leuk is om te zien: iedereen bewandelt zijn eigen pad. Sommigen staan nog helemaal aan het begin, anderen zijn actief op huizenjacht in Spanje en weer anderen hebben inmiddels hun nieuwe leven daar opgebouwd.

Inmiddels hebben wij zelf ook aardig inzicht gekregen in de stappen die erbij komen kijken — en vooral ook in de valkuilen.

Maar eerst: ons huis verkopen!

We hebben er bewust voor gekozen om dat grotendeels zelf te doen. Niet alleen omdat ik het oprecht leuk vind om bezig te zijn met de website, fotografie en presentatie, maar ook omdat ik het belangrijk vind om de mensen te ontmoeten die misschien hier gaan wonen.

Misschien klinkt dat wat gek, maar we hopen stiekem ook gewoon op leuke nieuwe buren voor onze buren.

In ons rijtje wonen voornamelijk gepensioneerde mensen en met de directe buren hebben we in de loop der jaren echt een fijne band opgebouwd. We helpen elkaar waar nodig, doen soms boodschappen voor elkaar, lenen gereedschap uit, geven planten water tijdens vakanties en drinken regelmatig samen een borrel.

Zij vinden het dan ook ontzettend jammer dat we vertrekken — en eerlijk gezegd begrijpen we dat heel goed. Het is altijd afwachten wie er voor terugkomt. Dus als wij daar een héél klein beetje invloed op kunnen hebben, dan vinden we dat prettig.

Maar het belangrijkste blijft natuurlijk dat de toekomstige bewoners zich hier thuis gaan voelen.

Voor ons voelt dit huis echt als een warme jas. Een gezellig, knus huis met verrassend veel ruimte, een lange tuin en een plek waar enorm veel liefde en aandacht in zit. Vooral in de moestuin heb ik de afgelopen jaren heel wat uren gestoken.

De komende weken ronden we de laatste dingen af. Alles is bijna geschilderd, op de overloop en in de keuken komt nog een nieuwe vloer en in de slaapkamer wordt nog een nieuw raam geplaatst omdat het huidige lek is geraakt.

En dan… gaat het huis daadwerkelijk in de verkoop.

Best spannend natuurlijk. Straks lopen er ineens onbekenden door je huis. Maar ergens is het ook heel leuk. Iedereen die hier voor het eerst binnenkomt reageert eigenlijk hetzelfde: verrast door de ruimte, de lange tuin en het kroegje achterin de tuin.

Nu maar hopen dat de kijkers straks net zo enthousiast zijn....

Ik hou jullie natuurlijk op de hoogte!