Leven in Spanje...Zo hopen wij straks te leven in Spanje

Nee, ik kan jullie nog niet vertellen hoe het leven in Spanje écht is. Dat zou een beetje gek zijn, want terwijl ik dit schrijf zitten we nog gewoon in Nederland. Tussen de aankomede bezichtigingen en to-do lijstjes in.

Maar één ding weet ik wel, we emigreren niet alleen omdat Spanje mooi is, we emigreren omdat we anders willen leven!

Meer buiten leven

Ik droom niet van een villa met marmeren vloeren, ik droom ook niet van een heel groot huis..

Ik droom van mijn eerste kop koffie buiten, met uitzicht op de bergen.

Misschien nog in mijn badjas, terwijl de zon langzaam opkomt en de vogels meer herrie maken dan de wekker ooit deed. Nu loop ik hier in de ochtend ook met mijn bak koffie naar de kippen, vraag hoe hun nacht is geweest en geef ze wat te eten.

Ik geniet van de tuin in volle bloei en loop door naar de tuinkas waar de komkommers en tomaten in een nacht tijd wel dubbel in volume zijn toegenomen.

In Spanje wil ik dit ook graag, om vervolgens samen te ontbijten onder een olijfboom. Niet omdat het moet, maar omdat het kan.

Minder haast

Ik heb niets tegen hard werken.

Sterker nog... ik denk dat we straks drukker worden dan ooit!

T.z.t. een B&B runnen, gasten ontvangen, het land onderhouden, olijfbomen snoeien, zaaien/ oogsten, zwembad schepnetteren, bloggen, remote werken... ik denk niet dat ik me snel ga vervelen.

Maar het verschil zit hem niet in hoeveel je werkt, het zit hem in HOE je leeft tussen het werken door.

Niet snel een boterham achter je laptop, maar even buiten lunchen met de zon op je gezicht met een plons in het zwembad aansluitend.

Zelfvoorzienend? Een beetje wel.

Ik weet nu al dat ik veel te enthousiast word van dingen waar andere mensen misschien hun schouders over ophalen:

-Een eigen moestuin

-Olijfolie maken

-Kaas proberen van eigen geiten

-Nog meer kippen.

Wie weet ooit een paar bijenkasten.

En waarschijnlijk de eerste mislukte oogst net zoals ik dat hier ook geregeld heb gehad met 30 tomatenplanten. Maar ik kijk ook zeker vol verlangen uit naar onze eerste fles olijfolie van onze bomen.

Een plek waar mensen zich thuis voelen

Het mooiste aan onze plannen is misschien nog niet eens het huis.

Het zijn de mensen.

Ik hoop dat gasten straks niet alleen komen om te slapen, maar om even op adem te komen.

Dat ze met een glas wijn onder de pergola zitten en zeggen:

"Ik kom hier helemaal tot mijzelf en wat een heerlijk zelfgemaakt drankje is dit!."

Dan weet ik dat we iets goed hebben gedaan...

Maar waarschijnlijk romantiseren we het ook een beetje...

Natuurlijk.

Er zullen dagen zijn waarop het 40 graden is. waarop de waterpomp ermee stopt.

Waarop we vloeken omdat de vergunning langer duurt dan gehoopt, of waarop we ons afvragen waar we in vredesnaam aan begonnen zijn.

En eerlijk?

Ook dát ga ik delen.

Want ik wil geen perfect plaatje laten zien, ik wil laten zien hoe emigreren écht is.

Met alles wat daarbij hoort.

We gaan het samen ontdekken

Misschien lees ik dit over een jaar terug en lach ik om onze verwachtingen.

Misschien zijn sommige dromen uitgekomen...

Misschien zijn er juist nieuwe bij gekomen...

Eén ding weet ik zeker.

Dit avontuur begint niet pas als we de grens over rijden, het is eigenlijk al begonnen.

En jullie reizen gewoon verder met ons mee!