Je eigen weg kiezen: wie ben je als je niets meer hoeft te worden?

Als kind krijg je op een gegeven moment die vraag:

“Wat wil je later worden?”

Een heel normale vraag, tenminste, dat vinden we.

Je gaat naar school.

Je kiest een opleiding.

Je gaat werken.

Er komt een partner.

Je trouwt.

Je koopt een huis

Als het je gegeven is en je wil dat, dan ga je voor kinderen(liefst 2, een jonge en een meisje)

Vakanties.

Een beetje zekerheid voor later... oftewel...

Huisje, boompje, beestje.

En ergens onderweg hebben we geleerd dat wanneer we die puzzelstukjes netjes bij elkaar verzamelen, het plaatje compleet wordt.

¨Want, dat is het ultieme geluk!¨

Maar de laatste tijd vraag ik me steeds vaker af: wie heeft eigenlijk bepaald hoe geluk eruitziet?

En hoeveel van wat ik altijd dacht te willen, heb ik werkelijk zelf gekozen?

Het hoogst haalbare

Geluk lijkt in onze maatschappij bijna het hoogst haalbare.

We wensen het elkaar toe.

We zoeken het in relaties, werk, geld, een mooi huis, reizen, spullen en succes.

En begrijp me niet verkeerd: daar is niets mis mee.

Maar wat als je alles hebt waarvan je ooit dacht dat het je gelukkig zou maken en er tóch iets begint te wringen?

Dan zijn we geneigd iets nieuws toe te voegen:

Andere baan.

Nieuwe keuken.

Andere auto.

Meer vakantie.

Misschien zelfs een andere partner...

Want blijkbaar ontbreekt er iets.

Maar wat als er helemaal niets bij hoeft?

Wat als je juist iets moet afpellen?

Wie ben ik zonder alles wat ik dacht dat ik was?

Ik luisterde onlangs naar een gesprek waarin een vraag werd gesteld die bleef hangen:

¨Ben je bereid alles kwijt te raken?¨

Niet per se letterlijk je huis, je partner of al je bezittingen.

Maar je identiteit...

Alles waarvan je in de loop van je leven bent gaan denken: dit ben ik:

Je werk.

Je huis.

Je rol binnen je gezin.

Je prestaties.

Je plannen.

Je zekerheid.

De verwachtingen van anderen.

Je eigen verwachtingen.

Wie ben je wanneer je dat allemaal even wegdenkt?

Dat is een behoorlijk ongemakkelijke vraag toch?

Want misschien ontdekken we dan dat we heel veel tijd besteden aan het onderhouden van een leven waarvan we nauwelijks nog onderzoeken of het bij ons past.

Een relatie met jezelf zonder gesprekken

In datzelfde gesprek werd iets gezegd wat bijna pijnlijk eenvoudig was:

¨Je kunt geen goede relatie met iemand hebben als je nooit met diegene communiceert¨

Maar hoeveel tijd brengen wij dan werkelijk met onszelf door?

Niet met een telefoon in onze hand.

Niet werkend.

Niet Netflix kijkend.

Niet scrollend.

Niet alvast bezig met wat er morgen moet gebeuren...

Gewoon alleen.

Met onze eigen gedachten.

Misschien komen eerst de boodschappenlijstjes en alles wat nog moet,

maar als je lang genoeg blijft zitten, komen er misschien wel hele andere vragen:

Waar sta ik eigenlijk?

Waar wil ik naartoe?

En vooral:

Zijn de dingen die ik iedere dag doe in lijn met het leven waarvan ik zeg dat ik het wil?

Die laatste kwam bij mij binnen.

Misschien zat ik wel in een cocon

Er werd ook een beeld geschetst van een rups die een vlinder wordt.

Wij zien het romantische plaatje: een rups maakt een cocon en enige tijd later verschijnt er een prachtige vlinder.

Maar stel dat die rups kon nadenken...

Dan zou die cocon waarschijnlijk helemaal niet romantisch voelen.

Het is donker.

Het bekende is verdwenen.

Je bent afgesloten van wat vertrouwd was.

Je bent niet meer wat je was, maar ook nog niet wat je gaat worden.

Het oude bestaat niet meer, terwijl het nieuwe nog niet zichtbaar is.

Misschien is dat wel het moeilijkste gedeelte van echte verandering...

Niet de beslissing.

Niet het nieuwe begin.

Maar het stuk ertussenin.

En toen dacht ik ineens aan mijn eigen weg de afgelopen jaren

Je eigen weg kiezen is ook loslaten...

Ik heb regelmatig gedacht: wat bén ik eigenlijk allemaal aan het doen?

Werk veranderde.

Ideeën veranderden.

Zekerheden die jarenlang vanzelfsprekend waren, werden ineens vragen.

En uiteindelijk besloten we ons huis te verkopen en Nederland te verlaten...

We gaan naar Spanje!

Niet met een compleet uitgestippeld vijfjarenplan, we weten zelfs nog niet waar we uiteindelijk terechtkomen.

En gek genoeg voelt juist dat steeds minder eng.

Misschien omdat ik niet meer zo nodig ieder antwoord vooraf hoef te hebben.

Ons huis is verkocht, kort na de overdracht stappen we in de auto.

We gaan maximaal 6 maanden een roadtrip maken door Spanje, kijken, voelen en ontdekken waar we uiteindelijk willen neerstrijken.

¨De route bepaalt de volgorde..Het gevoel bepaalt de snelheid....De 183 dagen bepalen alleen de buitengrens¨

Een jaar geleden had ik waarschijnlijk veel meer zekerheid nodig gehad. Nu denk ik steeds vaker: misschien zit de zekerheid niet in weten wat er gaat gebeuren. Misschien zit die in erop vertrouwen dat je onderweg wel merkt wat bij je past.

We verhuizen toch alleen maar?

Mensen reageren vaak op onze plannen met:

“Wat stoer!”

“Wat knap dat jullie dat durven.”

“Ik zou dat nooit kunnen.”

En natuurlijk snap ik dat, naar een ander land vertrekken is een grote verandering.

Maar soms denk ik ook:

We verhuizen alleen maar he..

Als iemand van Limburg naar Groningen verhuist, zeggen we meestal niet dat diegene ontzettend dapper is toch?

Bij een landsgrens verandert dat ineens.

Misschien omdat zo'n stap raakt aan onze behoefte aan zekerheid, aan het bekende, aan het leven waarvan we weten hoe het werkt.

En ik denk helemaal niet dat iedereen naar het buitenland moet vertrekken. Sterker nog: voor iemand anders kan blijven precies de juiste keuze zijn, maar ik vind juist de vraag erachter interessant:

¨Kies ik hiervoor omdat ik dit werkelijk wil, of omdat dit het leven is waarvan ik ooit geleerd heb dat ik het zou moeten willen?¨

Van consumeren naar creëren

Nog iets bleef hangen...

We krijgen de hele dag informatie binnen.

Nieuws.

Sociale media.

Meningen.

Reclame.

Algoritmes die feilloos weten waarmee ze onze aandacht nog een paar seconden langer kunnen vasthouden.

Ondertussen staat buiten nog steeds een boom.

Fluiten er vogels.

Komt iedere ochtend de zon op.

En misschien klinkt dat verschrikkelijk simpel.

Maar ik begin steeds beter te begrijpen waarom ik verlang naar een leven waarin juist die simpele dingen groter worden.

Een stuk grond...een grote moestuin...olijfbomen en fruitbomen. Vers eten uit de tuin halen...de zon op je gezicht... B&B gasten ontvangen...ondernemen...zoveel mogelijk buiten zijn.

Niet stoppen met de wereld.

Maar weer daadwerkelijk aanwezig zijn in mijn eigen stukje ervan, niet alleen maar consumeren, maar creëren.

Het gaat over ruimte maken voor een leven dat steeds meer als het onze voelt.

En geluk dan?

Ik schreef tijdens het luisteren een zin op:

“Zou geluk een illusie zijn die wij onszelf en elkaar hebben aangepraat?”

Daar ben ik nog niet helemaal uit.

Misschien is geluk zelf helemaal geen illusie, misschien is vooral het plaatje van geluk dat.

Het idee dat geluk ergens op ons ligt te wachten wanneer we eindelijk genoeg hebben bereikt, verzameld, verdiend of geregeld.

Misschien hoef je geluk helemaal niet te bereiken.

Misschien begint het wanneer je stopt met voortdurend proberen iemand te worden en eindelijk nieuwsgierig genoeg wordt om te ontdekken wie er overblijft.

Dus misschien is “Wat wil je later worden?” uiteindelijk helemaal niet de belangrijkste vraag...

Misschien moeten we onszelf af en toe iets anders vragen:

¨Wie ben ik als ik even helemaal niets meer hoef te worden?¨

Ik weet het antwoord nog niet...

Maar ik heb sterk het vermoeden dat onze reis naar Spanje mij daar meer over gaat leren....